Ik.
Hallo, ik ben Ken, een jongen van 18 jaar met een passie voor wielrennen, webdesign, technolgoie en social media.

Waar vind je me?

Wielrennen
Het wielrennen zit bij mij in het bloed. Mijn vader (Patrik Hermans) heeft altijd gekoerst bij de cyclosportieven en enkele jaren bij de elite z.c. Mijn grootvader (Alfons Hermans) heeft het verder geschopt dan mijn vader. Bij de elite z.c. werd hij Belgisch Kampioen, en 6de op het wereldkampioenschap.
Hij heeft ook enkele jaren beroepsrenner geweest, waar hij meerdere top 10 plaatsen behaalde in grote klassiekers zoals De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, etc. Voor zijn uitslagen, klik hier.

Ik heb altijd graag gefietst, toen ik nog heel klein was ging ik vaak met mijn vader crossen in “Drie Boomkes Berg”.

Op mijn 11de levensjaar sloot ik me aan bij het WAC team als miniem. Ik heb er eerst een jaar de trainingen gevolgd, om het jaar daarop te gaan koersen.

Als 12 jarige aspirant reed ik half het seizoen mijn eerste wedstrijd te Beerse. De 2de ronde moest ik al lossen, ik werd voorlaatste.

Als 13 jarige aspirant ging ik het nog eens proberen. De eerste koersen werd ik er keer op keer af gereden, maar ik werd elke koers beter en beter. Tegen het eind van het jaar reed ik mijn koersen uit (foto).

Als 14 jarige aspirant reed ik regelmatig een top 20 (foto).
Toen ik een plaatselijke wedstrijd te Brecht reed kwam ik voorop in een ontsnapping met 15 man.
In de spurt werd ik 2de achter Robin De Cnodder. Fier als een gieter stond ik voor de eerste maal op het podium (foto). Sinds deze dag ben ik niet meer uit de top 5 geweest, voor dat seizoen althans. Ik behaalde ook mijn eerste overwinning te Fexhe Slins (foto). Mijn palmares van dit seizoen zag er uit als volgt: 1x 1ste, 3x 2de, en 2x 4de.

Naar de nieuwelingen overgaan was voor mij een hele uitdaging. De peletons waren plots heel wat groter, en aangezien ik niet zo’n waaghals ben had ik hier wel wat problemen mee. De 2de koers die ik reed als 1ste jaars nieuweling werd ik meteen 8ste. Ik reed al veel Beker van België wedstrijden, en ook deze reed ik prima uit. Ik reed elk weekend bij de eerste 30, wat prima is als 1ste jaars nieuweling (foto).

Als 2de jaars nieuweling begon ik aan het seizoen met vrij hoge verwachtingen. Ik wou enkele keren op het podium staan. Tot ieders verwondering ging ik zelfs nog boven die verwachtingen uit, ik reed het seizoen van mijn leven en nogmaals bleek dat ik een man van het najaar ben.
In de eerste helft van het seizoen reed ik 8 top 10 plaatsen, waaronder 1 overwinning te Hoeleden.
Op op 1 Augustus begon het feestje, ik zette een reeks van maar liefst 9 achtereenvolgende top 10 plaatsen neer, goed voor een totaal van 18 top 10 plaatsen, mijn naam werd gemaakt. (foto).
Mijn palmares zag er als volgt uit: 2x 1ste, 3x 2de, 2x 3de, 1x 4de, 4x 5de.
Het mooiste moment van het jaar was voor mij mijn overwinning voor eigen volk te Sint-Lenaarts (foto).

Als eerstejaars junior had ik de verwachting om tegen de zomer goed mijn mannetje te kunnen staan. De eerste wedstrijden bleek het zo te zijn dat ik dit jaar niet boven deze verwachtingen uit zou gaan. Na enkele wedstrijden begon het, ik zette een reeks van top 10 plaatsen neer en het hield maar niet op. Op het einde van het seizoen behaalde ik maar liefst 15 top 10 plaatsen. Om wedstrijden te winnen kwam ik echter nog wat te kort in de laatste ronden.

Om het rijtje maar voort de zetten had ik ook dit jaar hoge verwachtingen. Ik hoopte enkele wedstrijden te winnen en ik wilde me in de kijker rijden in een UCI wedstrijd. Ik begon het jaar met vele tegenslagen. Geblokkeerde onderrug, ontstoken achillespees (voor de verandering), etc. Het vlotte maar niet. De moed zakte me in de schoenen, ik was ten einde alle raad. Voor de 2de keer dit seizoen had ik grote problemen met mijn onderrug, de grote vakantie begon, mijn conditie stond op nul. Ik besloot een inhaalmanoeuvre te maken. Ik begon 2 tot 3 maal per week een wedstrijd te rijden met de hoop snel in topvorm te komen. Mission accomplished, ik was in goede conditie, al de rest zat tegen. Verkeerde ontsnappingen, valpartijen, noem maar op. Ik geloofde er niet meer in, ging minder trainen, resultaten werden nog slechter. Ik was het beu. Na een mislukte wedstrijd in Sint-Lenaarts – waar ik alle hoop op had gezet – zette ik een punt achter mijn wielercarrière.

Ik ging beginnen mijn hogere studies, een opleiding Multimedia en communicatietechnologie op de Karel de Grote Hogeschool. Met dit in het vooruitzicht en het mislukte seizoen in mijn achterhoofd dacht ik niet dat ik er nooit nog aan zou denken maar… Nog geen 2 maanden was het al zover, de kriebel waren terug.

Ik ben nu terug aan het trainen en jawel, ik heb mijn vergunning al Amateur aangevraagd. Wat het gaat worden weet ik niet, maar ik weet wel dat de hoge druk er nu niet meer is en dat het enkel voor het amusement is. Wie weet wat voor effect dit op mijn prestaties heeft? Het verlangen naar dat hoogste schavotje is toch niet zo snel uitgedoofd als ik dacht…